ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο

Kαι βρίσκεσαι εκεί κάτω στον πάτο των αναγκών,να παλεύεις.
Πάντα ο πάτος δίνει την ψευδαίσθηση της μοναξιάς.Σε κάνει να αγριεύεις.
Είναι βλέπεις κι εκείνο το σκοτάδι,αφού για φως νομίζαμε όλοι μας ψεύτικες εφήμερες λάμψεις.
Έφυγαν τώρα,μας άφησαν ξεβράκωτους να φανερώσουμε  την πρωτόγονη παιδεία μας.
Ανησυχώ.Μοιάζεις να πλησιάζεις επικινδύνως στον homo sapiens.
Κάθε μέρα παρατηρείς αλλαγές στον εαυτό σου,στον καθρέφτη τον δικό σου,των άλλων.Σαν ταινία θρίλερ, τα χέρια μακραίνουν,περπατάς όλο και πιο σκυφτός,βγάζεις τρίχωμα και η συμπεριφορά,οι λέξεις γίνονται πρωτόγονες,κυνικές.Τα συναισθήματα έχουν κατηγοριοποιηθεί σε αχίλλειες πτέρνες.
Αρχίζεις να φτιάχνεις ρόπαλα χτυπώντας αδιακρίτως ό,τι κινείται,ό,τι σε κάνει να φοβάσαι,ό,τι δηλώνει ζωή διαφορετική,ό,τι σε κάνει να θυμάσαι τι ένιωθες...
Αποπολιτίζεσαι.Αυτομισιέσαι.Καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκες.Γριλίζεις...Σταματάς να κάνεις έρωτα...Πηδιέσαι.Μια χειρονομία είναι άλλωστε,σαν αυτή που έκανες κάποτε έξω από τη Βουλή...Απλά.Τα πράγματα είναι απλά στα πλάσματα των σπηλαίων.
Στρέφεις το βλέμμα στην αραχνιασμένη βιβλιοθήκη σου.Τα βιβλία δεν τρώγονται ,αλλά θα μπορούσες να τα κάνεις πολύ καλά όπλα...Ξέρεις εσύ,έχεις άπειρα παραδείγματα.
Πού και πού σου έρχονται αναλαμπές...ίσως και να'ναι προσευχές ή φωνές, όσων ακόμη σε αγαπούν...κι έτσι προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είσαι,τι είσαι,πώς έγινες έτσι,όλο και πιο σπάνια,όλο και πιο θαμπά.
Πρόγονοι.Οικογένεια.Αναμνήσεις...Όλα μπερδεύονται.
Κι όμως προλαβαίνεις...Ναι,ακόμη προλαβαίνεις να πάρεις το αντίδοτο,πριν γίνεις ένας ακόμη κομπαρσάκος.
Εύκολες οι ατάκες που σου δίνονται:Άλλο θα λες,άλλο θα εννοείς,άλλο θα κάνεις.Για κομπογιαννίτη του λόγου σε εκπαίδευσαν,να επιλέγεις με μαεστρία αντεροβγάλτη, ακριβώς τις λέξεις που θα χρησιμοποιείς-έχει άλλωστε τόσες ερμηνείες η ελληνική,τόσους ιδιωματισμούς-τις πράξεις που δεν θα κάνεις... ποιος θα σου ρίξει το φταίξιμο αν εκείνοι,οι ηλιθιοι αθώοι, άλλα θα καταλαβαίνουν;
Σε λίγο θα σημάνει 12 τα μεσάνυχτα,οι καμπάνες θα σιγήσουν, ο χρόνος πληρώθηκε κι εκεί  λάδωμα-πλήρωμα δεν έχει...ούτε για εσένα,ούτε και για όλη την ανθρωπότητα.Τα μάγια της καλής νεράιδας σε κάνουν να συνειδητοποιείς πως πάντα φορούσες λάθος νούμερο παπούτσι γι αυτό έπεφτες και σκόνταφτες.Γίνεσαι μια τεράστια νεροκολοκύθα, έχοντας για φίλους αρουραίους,καταδικασμένος να τριγυρίζεις για πάντα σε υπονόμους.
Έλα, και πιάσου από κάτι
Πιάσου από μια ανάμνηση,από ένα "τώρα",από ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα,από έναν έρωτα που έψαχνες και βρήκες,από ένα σοκ -μια πόρνη στην ηλικία της κόρης σου,ένας ναρκομανής στην ηλικία του γιου σου-....
Για ποιους δουλεύεις;Ποιους βοηθάς;Ποιο σκοπό υπηρετείς με τα λόγια,με τις πράξεις,με τις σκέψεις σου;
Έλα να πάρε & το χέρι μου.Μην το δαγκώνεις...Να σε χαϊδέψω θέλω.

Bob S alo

Μην γλιστράς.Μην τινάζεσαι.
Μην ξεχωρίζεις για το διεφθαρμένα ομαδικό "λίγο", μα για το διαφορετικό,σπάνιο,ποιοτικό "πολύ"...
Ξέρω είναι δύσκολο,μα θα το κάνουμε μαζί...όλοι μας το έχουμε ανάγκη.
Αντιστάσου.Βοήθησε κι εμένα να αντισταθώ.
Στις μέρες του σκότους,έχουμε χρέος να γίνουμε εμείς οι φάροι,ανάβοντας ο ένας τον άλλο σαν πασχαλιάτικες λαμπάδες.
Δεύτε λάβετε Φως...
Έχει πέσει τόσο πυκνό σκοτάδι.
Μα...
ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο είναι...θα περάσει.
@Φιλιέττα