το μωρό...

-Θα παραβιάσω σήμερα τα όρια και θα προβώ σε αποκαλύψεις,έτσι μου ούρλιαξε πριν.
Ώρες προσπάθησα να τη συνετίσω,να μην εμφανισθεί άνευ μάσκας,μα εκείνη έχωνε τα χέρια της σε λάσπες και παιδικές ακαθαρσίες κι έτριβε με λύσσα κάθε ίχνος μακιγιάζ από το πρόσωπό της.
Κι ήταν τελικά σοκαριστικό το θέαμα.Κάτω από το πρόσωπό της κρυβόταν ένα παιδάκι γύρω στα πέντε,φοβισμένο και κρυμμένο κάτω από ένα τραπέζι με χέρια τρεμάμενα να κλεινει τα αυτάκια και τα μάτια του,ώστε να μην ακούει τα γρονθοκοπήματα που αντάλλαζαν οι γονείς του(ερωτικό καβγαδάκι...όπως είπε σήμερα ένας δικηγόρος στην τηλεόραση για να υπερασπιστεί τον πελάτη του που κατηγορείται ότι δολοφόνησε ξυλοφορτώνοντας το κορίτσι του).
Εκεί η ταινία αρχίζει να κάνει παράσιτα.Κάποιος πείραξε την μπομπίνα.Μόνος ένας ήχος ακούγεται,φωνές ακυρωτικές,βρισιές,ουρλιαχτά,απειλές...
-Άχρηστη,άχρηστη...
Κι ύστερα μετά από ένα fastforward ακολουθούν άλλες φωνές αντανακλούν σαδιστικές απορίες
-Μα γιατί αποτυχαίνεις σε όλα;Μια αποτυχία είσαι.Ανίκανη.Άσχετη.
Και πάμπολλες ευχές:
-Να χαθείς να χάνεσαι...Βρε που να μη σώσεις...
Κι ύστερα αρχίζουν υστερικές προσπάθειες αναγνώρισης.
Πώς να αποδείξει, αν και ανίκανη, ότι δεν είναι άχρηστη;
Λογική στο παράλογο δεν υπάρχει...
Την παρακολουθώ βουβή,αποστασιοποιημένη, να κουβαλά όλο αυτό το φορτίο.Κταλαβαίνω γιατί την έπιασε μανία να το αποτινάξει."Τους ζυγούς λύσατε"...(όχι το ζώδιο)
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη,σταματά να έχει ήχο και διαβάζω μόνο τους υπότιτλους.Τη σχολιάζουν συνεχώς.Κάθε της πράξη,κάθε της λόγος περνάει από μια σίτα ειρωνίας και αμφισβήτησης...Ξέρετε αυτό το :
-Α,ναι;Μη μας το λες;...Έλα...Καλά ναι...σιγά μην εσύ....μπλα μπλα μπλα...
Αν ζούσε,ως παιδί στη σημερινή εποχή,σίγουρα θα είχε χαρακτηριστεί ως κακοποιημένο,αλλά τα παιδιά της γενιάς της,έπρεπε να εκπαιδευτούν  στο Πατρίς -Θρησκεία-Οικογένεια...και στο καταπίνουμε τα πάντα για να μας αγαπάνε...
-Μαρτύρισε...για να σε αγαπώ
-Πες αυτό για να σε αγαπώ...
-Στήριξέ με ...για να σε αγαπώ...
Κι έτσι συνήθισε πως για να την αγαπούν θα πρέπει να δίνει ανταλλάγματα.Γιατί ποιος θα μπορούσε να αγαπήσει μια άχρηστη και ανίκανη, χωρίς να πάρει κάτι;
*Μιλάω*
Ξύνοντας λοιπόν με τα χέρια της το πρόσωπό της,αποκάλυψε την αλήθεια της.
Της βαστούσα το χέρι σφιχτά,τόσο σφιχτά, που πονούσα κι εγώ εξ αντανακλάσεως.Άκρως πονετική εμπειρία.Ήξερα ότι την προετοίμαζε αρκετό καιρό αυτή την επέμβαση,αλλά δεν έπαυε να είναι οδυνηρή (ειδικά... χωρίς νάρκωση) η συνειδητοποίηση ότι δεν είχε μάνα,ούτε πατέρα.Γονείς είχε, με την κοινωνική έννοια του όρου...αλλά όχι ανατροφείς,ανθρώπους δηλαδή που θα της είχαν καλλιεργήσει την αυτοεκτίμηση και θα την είχαν μεγαλώσει μέσα σε αγάπη,ασφάλεια και γαλήνη,ως αρμόζει να μεγαλώνουν τα παιδιά όλου του κόσμου.Θα μου πείτε "και;" πολλά παιδιά μεγάλωσαν έτσι.Ναι,και τι δηλαδή;Είναι φυσιολογικό;Άλλωστε δεν έχει ο καθένας μας τις ίδιες δυνάμεις να χειριστεί ακόμη και ίδιες καταστάσεις.Ο καθείς μας είναι διαφορετικός.Η διάγνωση προηγείται της θεραπείας.Το ζητούμενο είναι να βρίσκουμε τη δύναμη να λύσουμε τους γόρδιους δεσμούς μας και όχι να τους κουκουλώσουμε ή να τους κόψουμε με μάχαιρες,γιατί ως γνωστόν :"Μάχαιρα έδωκες...μάχαιρα θα λάβεις"(φτου πάλι βγήκε η Παιδεία από μέσα μου)
Θα μου πείτε τώρα πώς βρίσκουμε τους γόρδιους δεσμούς...Α!το'χω...απλά μαθαίνεις να αυτοπαρατηρείσαι και σε κάποια φάση τη ζωή σου,αν δεις ότι κάτι επαναλαμβάνεται,σκέψη,αίσθηση,συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις περίεργα,άβολα και σου προξενεί μη λογικό φόβο...αυτός είναι ένας γόρδιος δεσμός.Συνήθως τους ντύνουμε ως έξωθεν απειλές και λέμε ότι πάντα φταίνε οι άλλοι.(αρχικά).Στο β'στάδιο βλέπουμε ότι εμείς κάτι δεν κάνουμε σωστά.Στο γ'(με κεφαλαία γράμματα....) ή ζητάμε βοήθεια (help help, δεν είν'κακό,ούτε ντροπή ,συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες) ή ξαναγυρίζουμε στο α'....Στο δ'...θεραπευόμαστε,(στην ουσία αυτοθεραπευόμαστε).
Για να επανέλθω στην ιστορία ...πρέπει να τονίσω ότι δεν εκστόμισε καμιά κατηγόρια προς εκείνους τους ανθρώπους που την έφεραν στη ζωή.
-Αυτά ήξεραν,αυτά έκαναν ...έλεγε.Εγώ τι κάνω τώρα;
Τότε της είπα ένα παραμύθι,για τον Κουδουμιντά και το αθάνατο νερό.Ο Κουδουμιντάς ήταν μια σπηλιά όπου μέσα είχε διαμάντια,μπριλάντια,ζαφείρια,ρουμπίνια,τοπάζια κι άλλους αμύθητους θησαυρούς που έκρυβαν πειρατές τση Κορσικής(Μανιάτες θα ήταν)...Όταν ήθελες να τον ανοίξεις φώναζες:
-Άνοιξε Κουδουμιντά!
Νταν!!!!!!!....άνοιγε
Κι όταν ήθελες να τον κλείσεις έλεγες:
-Κλείσε Κουδουμιντά!
Τσουφ μπαμ!!!!!!!...έκλεινε...
-Θα ήταν υπέροχο να μπορούσαμε να μπούμε εκεί μέσα,της πρότεινα.
-Ναι...συμφώνησε κι εκείνη,αλλά τι να τα κάνουμε τα ζαφείρια,τα ρουμπίνια;(μια ζωή κανένα ενδιαφέρον για τα υλικά αγαθά...αυτό το κορίτσι)
-Δε θα πάμε γι αυτά,της είπα,αλλά για να βρούμε το αθάνατο νερό.
-Το αθάνατο νερό;απόρησε
-Ναι...είναι το νερό της πηγής που τρέχει δίπλα από τον Κουδουμιντά.Ένας είχε πάει να κλέψει τα ρουμπίνια,τα διαμάντια και τα ζαφείρια των πειρατών.Τον έπιασαν εκείνοι και τον έκαναν (όχι τρία λεπτά...) αλλά χίλια κομμάτια.Του το έδωσε ο αδερφός του και τον ξαναζωντάνεψε.
-Πρέπει να μπούμε στο παραμύθι για να το βρούμε;
-Ε,βέβαια,πώς αλλιώς θα τα καταφέρουμε;
-Και πότε ξεκινάμε;με ρώτησε με ανυπομονησία.
-Είμαστε ήδη μέσα του...της απάντησα χαμογελώντας,κρατώντας τη πάντα σφιχτά από το χέρι.
Είχα πάρει ήδη την απόφαση ότι θα ήμουν εγώ από εδώ και πέρα και η μάνα και ο πατέρας της...Ήξερα πια...πως να την οδηγήσω με αγάπη στην ενηλικίωση.
 @Φιλιέττα

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολώνια μου

Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου
πλένει τα φιλιά μου
βγάζει απ' την ψυχή μου καπνό

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ' το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ' τη μύτη μου

Χρόνια μ' αρρωσταίνει
χρόνια μου γελά
μου 'χες πει θα ζούμε καλά
μούρη μου σπασμένη
ρούχα μου απαλά
σου 'χα πει θα ζούμε καλά

Ένα μωρό-μωρό παιδί φως μου
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ' αγαπάς
καιρό-καιρό δως μου
δώρο στο γέννησα

Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ' ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ.........