στα χρόνια της Μεγάλης Δυσωδίας

Henrietta Harris

Προσπαθώ ,ειλικρινά αγωνίζομαι να κρατήσω την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου να γράφω λέξεις,παραγράφους,κείμενα με μηνύματα θετικότητας.Περιδιαβαίνοντας στο διαδίκτυο,συνομιλώντας ... ολοένα και πιο πολύ, ενοχλεί την όσφρησή μου δυσωδία στάσιμων όμβριων υδάτων.
Σκέφτομαι...ότι οι μαθητές μου επέλεξαν  να ανεβάσουν ένα θεατρικό για τη διάσωση ενός υδροβιότοπου και τελικά καλούνται να δραπετεύσουν από έναν κοινωνικό βάλτο.
Πάμε στην προπόνηση.Μάθημα.Πώς να επιζήσετε στην εποχή της Μεγάλης Δυσωδίας,να ελπίζετε,να αγωνίζεστε...
-Κι εσείς κυρά-Δασκαλίτσα,απολύεστε,γιατί δεν τιμήσατε τις αρχές μας,δε χρησιμοποιήσατε τις έτοιμες και ολόσωστες απαντήσεις μας.Κοιτάτε κάτωθι.Σας κοινοποιούνται.
-Κοιτώ...
-Μαύρα κοράκια-Άσπρα κοράκια....Κόκκινα πουλιά-Πράσινα άλογα...Το γαλάζιο άλογο του Κολοκοτρώνη τι χρώμα ήταν;Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόνε είχανε πατέρα;
-Τον Scarface;
-Τολμάτε;Δε γνωρίζετε πως απαγορεύεται να υποκύπτετε σε αστεϊσμούς που δηλώνουν μια χαλαρότητα;Μία είναι η αλήθεια.Πειθαρχία.
Πειθαρχία;Πείθομαι στας αρχάς,λοιπόν;
Χάσαμε την αρχή,χαμένο και το τέλος.Έχετε χάσει ποτέ την αρχή μιας ταινίας δράσης;Μετά δεν καταλαβαίνεις τίποτε.Κι όσοι την πρόλαβαν, είναι τόσο προσηλωμένοι στην" υπόθεση" που δεν έχουν καμιά διάθεση να στην αφηγηθούν.Έτσι παραμένεις δίπλα τους προσπαθώντας να πιάσεις ό,τι μπορείς απ'τα συμφραζόμενα, μπας και μαντέψεις τους συσχετισμούς.

Σημαδεμένα παιδιά.Κακοποιημένα.Τρομαγμένοι άνθρωποι.Βία.Φρίκη.
-Θα απολυθείτε εσείς ...και θα προσληφθούν οι άλλοι.
-Διαίρει και βασίλευε με ευρώ και με δραχμές,φράγκα και τα δυο.
-Ο θάνατός σου-η ζωή του... και τ'ανάπαλιν.
Ποιοι νόμοι;Ποιες αρχές;Ηθικά εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας.Πλήρης ασυνειδησία πράξεων;Ή μήπως πλήρης συνείδηση επιλογής του κακού;
Πώς το 'πε ο Μάνος στον Κεμάλ;"Καληνύχτα ,αυτός ο κόσμος δε θα άλλάξει ποτέ"; Ναι,δε θα αλλάξει ποτέ ένας κόσμος που δεν πιστεύει στον Σεβάχ το θαλασσινό.Μα εμείς πιστεύουμε.Εμείς είμαστε η θάλασσα.Είμαστε Αιγαίο,Ιόνιο...Μεσόγειος..Ατλαντικός..
Ήδη ο κόσμος αλλάζει,αλλά πολύ αργά.Πάντα η διάρκεια μιας καταιγίδας φαίνεται ότι διαρκεί αιώνες.Μετά όμως θριαμβεύει η πολυχρωμία ενός ουράνιου τόξου.Έτσι και τώρα. Ταρακουνιέται φαίνεται το σύμπαν μας,ν'αδειάσουν τα βαλτόνερα,τα κρυμμένα.Να φανεί το αληθινό "καλό" να ξεχωρίσει από το δήθεν...
-Κοίτα μια αισιοδοξία....
-Α,τώρα μιας και ανέφερες την κατάλληλη λέξη,μου έδωσες "πάτημα".
Μέσα σε όλα αυτά... κι εκείνος αυτοσαρκάζεται ότι δεν είναι ποιητής.
Σάμπως, δεν είναι ποίηση να ζωγραφίζεις,να σκιτσάρεις πάνω σε χάρτινα τραπεζομάντιλα, να ονειρεύεσαι αγαπώντας πνεύμα,ψυχή και σώμα(άντε, εγκέφαλο...να το πω)...
Μήπως δεν είναι ποίηση να ελπίζεις καλημερίζοντας με άνθη νερατζιάς;Να αγωνίζεσαι εκεί που ενώνεται η μέρα με τη νύχτα,να προσφέρεις τις ώρες ύπνου σου πάνω σε πιάτο φαγητού μαγειρεμένου με χέρι που στηρίζεται κουρασμένο πάνω σε ντουλάπια κουζίνας;Υψηλής ποιότητος ποίημα δεν είναι να φτιάχνεις καφέ μερακλίδικο παρέα με ένα ποτήρι κρυστάλλινο νερό για να δροσίσεις ένα "σε νοιάζομαι";
-Έρωτας,αγάπη,φιλία,μόρφωση,πρόοδος στα χρόνια της Μεγάλης Δυσωδίας;
-Ναι...Ελπίδα.Τη βλέπω στους μαθητές μου,σε συνανθρώπους μου,στον σύντροφό μου,στους φίλους μου,στα παιδιά μας.
Τελικά,υπάρχει θετικό στο κείμενο!Καλά μου φαίνεται ότι το "κλείνω"... ως επίλογο.
-Ναι ε;Με την μπόχα όμως του προλόγου τι θα κάνουμε;Αρκετά κρατήσαμε την αναπνοή μας.Το αποθηκευμένο οξυγόνο ετέλεψε.
- Μην ανησυχείς, ήδη ανακατασκευάζεται το κεντρικό αντιχαφτικό* σύστημα

@Φιλιέττα

*χάφτω < μεσαιωνική -μιας κι επιστρέψαμε στον Μεσαίωνα-αλλά... ελληνική (=αρπάζω και καταπίνω ό,τι βρω...αμάσητα) ...