for my precious

Να το κάνω κείμενο ή ποίημα;Τι σημασία έχει;
Αστικοί κομπλεξισμοί που προσπαθούν να επικάθονται ως ταμπέλες στα πάντα.
-Λευκός ή μαύρος;
-Άνδρας ή γυναίκα
-Χονδρός ή λιγνός;
-Εγώ ή εσύ;
Τουλάχιστον ακούγονται γέλια.Δικά μας είναι.
Ναι,γινόμαστε ένα, γέλιο,χάδι,χέρι,σώμα.
-Όσο πιο "εγώ" ...τόσο πιο "εμείς",σκέφτομαι και βυθίζομαι στις σκέψεις ανεύρεσης κι εκδήλωσής μου..
Κι εκείνος τότε, λες και μ'ακούει, με παίρνει από το χέρι και σπάμε  ταμπέλες ξένες και εγχώριες,δανεικές και αγορασμένες.Αγαπημένο μας χόμπι,σαν τα παιδιά σε κάτι ασπρόμαυρες ταινίες που πετούσαν πέτρες σε τζαμαρίες μαυραγοριτών φωνάζοντας συνθήματα για Παδεία,για Ψωμί,για Ελευθερία.
Με την ίδια άνεση βουτάμε μέσα σε χειροποίητες καρυδόπιτες στολισμένες με καϊμάκι,
ανακαλύπτοντας το πόσο εκρηκτικά δυναμικός είναι ο σύνδυασμός των δύο,στον υπαρξιακό μας ουρανίσκο.
Τρώμε από το ίδιο πιάτο,με το ίδιο κουτάλι,ο καθένας στον δικό του ρυθμό με πλήρη όμως συμφωνική και φωνηεντική αρμονία.
Κι ύστερα το σούρουπο περιμένουμε το τρένο ακουμπώντας τα ενωμένα κεφάλια μας στις ράγες,φιλοσοφώντας περί αβίου ζωής και εμβίου θανάτου...
Φωτογραφίζουμε πολύχρωμα βαγόνια και παρατηρούμε τις σκιάσεις των τούνελ...
-Βγαίνουμε μωρό μου,βγαίνουμε...
Τραγουδάμε.
Ανακαλύπτουμε ανθρωπιστικά μηνύματα σε ταινίες που οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν αμερικανιές και συζητάμε με γέρικους αδέσποτους σκύλους,σνομπ σπιτωμένες γάτες,εν δυνάμει ποδηλάτες,tokyo drift σερβιτόρες,αποξενωμένους θαμώνες...ή με τον πονηρούλη ανθοπώλη της γειτονιάς.
-Ανεμώνες ή τουλίπες;
.-Τι σημασία έχει;Λουλούδια έγιναν τα πάντα...χειρόφρενο τράβηξε ο χρόνος στην άνοιξη.
@Φιλιέττα