μπουχός...

"Τι σχέση έχει ο καθένας με το Θεό φαίνεται από τη σχέση με άλλο φύλο.
Δείξε μου τον σύντροφό σου να σου πω ποιος είναι ο θεός σου "....

 

 

Το διάβασα κάπου κι έτσι είναι.. 
Σκεφτόμουν πόσους θεούς έχω αλλάξει.Τελικά μήπως έχουμε θεούς αντάξιους της συνειδητότητάς μας;
Πάλι τρέχω...Είμαι ακίνητη μπροστά από ένα μηχάνημα,αλλά τρέχω.Οι καλύτεροι μου φίλοι είναι αυτά τα καημένα τα πληκτράκια;Πφφφ,πολύ καταθλιπτικό.Δεν μου πάει.Δεν είμαι εγώ.Κάτι όμως μου θυμίζει...
Φίλοι μου,κι όχι γνωστοί γιατί μπερδεύονται μερικά "παιδάκια" είναι όσοι μου έμειναν ή σε όσους έμεινα παρόλες τις αλλαγές μας.Είναι σα να ξεκινάς μαζί τους σε μια παραλία,να κάνετε ταυτόχρονα ένα μακροβούτι και να αρχίζετε ελεύθερα το κολύμπι προς διαφορετικές κατευθύνσεις.Κάποιους τους παρασύρει η θάλασσα,άλλους τους ξεβράζει σε ξέρες,μερικούς μπορεί να τους απαγάγουν πειρατές.Αν σε αυτές τις στιγμές θυμάσαι την "κοινή παραλία" και την θυμούνται κι εκείνοι,κάποια στιγμή και πάλι θα συναντηθείς τυχαία(;) μαζί τους.
"Κοινή παραλία",δηλαδή κοινά όνειρα,κοινές αξίες με αυτά τα συστατικά ενώνονται οι άνθρωποι & ως φίλοι και ως ερωτικοί σύντροφοι.
"Δεν είμαι εγώ"...έγραψα πριν.Τελευταία πειραματίζομαι πάνω στο τι "δεν είμαι".Είναι πιο εύκολο τελικά να βρεις το τι "δεν",ίσως, γιατί κάτι σε τσιμπάει εκείνη την ώρα και σου δημιουργεί μια αίσθηση φυγής...
Γι αυτό τρέχω...
Τρέχω και δεν μιλώ πολύ.Πολυλογώ περί ανέμων και υδάτων,αλλά δεν μιλώ.Με πιάνει μια παραπονιάρικη αφωνία,όταν δεν κατανοούνται,δεν εκτιμώνται οι πράξεις μου ή όταν κάποιος εκδηλώνει κακία άνευ λόγου & αιτίας εις βάρος μου....
-Να πεις τι;Σε ποιους;ειδικά όταν το παζλ έχει ήδη συμπληρωθεί.
-Άστα αυτά.Δε σε αφορούν..Το σημαντικό είναι ότι σε βρίσκεις.Μάλλον σε ξαναβρίσκεις.
-Όχι...καλά το είπες στην αρχή, με βρίσκω.Νεότερη με φανταζόμουν,τώρα με δημιουργώ.
Ματαπηδώ από το ένα θέμα στο άλλο σήμερα.Μπα,όλα έχουν σχέση με το "γιατί" και "πώς" κάνουμε σχέσεις...
Λοιπόν, στην τάξη σήμερα μάθαμε τι είναι λίχνισμα.Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αν το μεταφέρουμε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις,συμπεριλαμβανομένης κι αυτής με τον εαυτό μας :"Μετά το αλώνισμα, και αφού ξεχώριζαν (ξαχυρίζανε) με το δικούλι το αλωνισμένο προϊόν, έμενε ο καρπός μαζί με τον μπουχό, το λιώμα όπως λεγόταν σε πολλά μέρη. Ο αλίχνιστος αυτός σωρός, είτε επί τόπου είτε μεταφερόμενος σε κάποιο ανεμόδαρτο σύραχο, λιχνιζόταν. Με το ξυλόφτιαρο ή με ένα μικρό ρεμόνι πετούσαν ψηλά τον καρπό μαζί με τον μπουχό. Ο αέρας έπαιρνε τον μπουχό (εξού και η φράση "έγινε μπουχός") και κάτω έπεφτε ο καρπός χοντροκαθαρισμένος".
Λιχνίζω λοιπόν, γενικά και ειδικά,έσω και έξωθεν,για να δούμε και τι ψωμί βγάλουμε, από εκεί φαίνεται η ποιότητα η δική μας κι επομένως & του θεού που πιστεύουμε, για να επιστρέψω στην αφετηρία της φιλιεττοδιάστατης κουβέντας μας
Όσο για τον μπουχό, είναι άνευ χρησιμότητας κι άνευ σημασίας μιας και δεν τρώγεται(μα με τίποτε σας λέω...).Τον παραδίδω λοιπόν στη δικαιοσύνη των ανεμοσκορπισμάτων (κι ας προσπάθησε ο καημενούλης να μου μπει και λίγο στο μάτι,ε,και τι έγινε;) & κρατάω τον καρπό που μου έφερε, γιατί μου αρέσει να δημιουργώ ανεξαρτήτως καιροσκοπικών συνθηκών.Αυτό, αποδεικνύει ότι έχω βρει τον θεό μου & δε φοβάμαι και το ζύμωμα.
Α!και... (γελάω)... η Ελενίτσα(μαθήτριά μου 9 ετών),μου είπε μια παροιμία,γνωστή,αλλά νομίζω ότι ταιριάζει σε μερικούς/-ες "μπουχές"(bοuheses χαχαχα πώς μου ήρθε τώρα αυτό,αλλά κολλάει υπέροχα και το αφήνω),"Σε ξένο χωράφι...δρεπάνι μη βάζεις",νομίζω ότι το παρακοσκινίσατε κι είναι κρίμα να χάσετε δαχτυλάκια...πώς θα βγάλετε μετά τα ματάκια σας;Αμ πώς;
@Φιλιώ,η Μανιάτισσα

Υ.Γ. Τίτλος άσχετος ή σχετικός...για να δούμε τελικά, πόσο με γνωρίζετε στο τώρα μου;Μπορεί...λέω,μπορεί,ο κατάλληλος θεός  να επιτάχυνε  την εξέλιξή μου ;-)