αλχημιστές

Παράξενα συναισθήματα σαν ανελκυστήρες να με μεταπηδούν μια επάνω,μια κάτω.
-Εσωτερική αναστάτωση,λέγεται φιλενάδα.
-Τι μας λες Ξερολίδου;Αποδόμηση, λέγεται στην ψυχολογία.
-Καλά...αυτή η ρημάδα η αποδόμηση πόσα χρόνια κρατάει;
-Χμ,εξαρτάται από το πόσα έχεις να βγάλεις.
Συνεχόμενο ψάξιμο κινήτρων.
-Μικροσκόπιο,έλα τώρα εδώ...(γκλιν)
-Έφτασεεεε............
Δύσκολο να έχεις τα μάτια σε εσένα & όχι στους άλλους.
-Θα αγιάσω...άρα.
-Και;αν και μεταξύ μας,δεν το βλέπω να επιτυγχάνεται σε αυτή τη ζωή...(γελάω)
Παρατηρώ ...κολλημένους στους τύπους και χαμένους στην ουσία.Δε θα γίνω ποτέ έτσι.Κάτι είναι κι αυτό,μια πνευματική παρηγορία να ξέρεις τι δεν είσαι...Απορροφώμαι μέσα σε όσα μου δίνονται.Ταξιδεύω πάνω σε πέπλα απόλυτης ελευθερίας & ασφάλειας.Ευτυχής.'Οταν είσαι στο σωστό δρόμο...δεν έχεις χρόνο,ούτε όρεξη για τυπολατρίες κενότητας.Ο υπέρτατος σεβασμός είναι η αφοσίωσή σου στην ουσία του έργου που έχεις να επιτελέσεις.Δυστυχώς ή ευτυχώς ,αυτό δε φαίνεται.Από την άλλη,όταν είσαι στο σωστό μονοπάτι δε σε ενδιαφέρει αν φαίνεται ή όχι...δεν αυτοπροβάλλεσαι,δεν αναζητάς παράσημα.Είμαι σίγουρη,ότι οι μεγαλύτεροι ήρωες είναι αυτοί που τα ονόματά τους δε βρίσκονται γραμμένα σε κανένα ηρώο.Άλλωστε σε όλους τους πίνακες ζωγραφικής, η Δόξα που τους στέφει με δάφνες,(σημάδι & σύμβολο ταπεινοφροσύνης), δεν ανήκει στη σφαίρα της ύλης.
-Μα, γιατί η αλήθεια κλειδώνεται πάντα  & πρέπει να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου για να τη βρούμε;Δεν μπορεί, κάποιο μυστικό κρύβεται πίσω από αυτή τη διαδικασία.Κάποια παγίδα,τρικλοποδιά μάλλον του αντιπάλου.Η βοήθεια,όμως το κλειδί το πόμολο...πάντα ως θαύματος εμφανίζεται στο χέρι μας.
-Δεν υπάρχει Πόρτα (φωνή σαν" there is no spoon" στο Matrix ).Συνέχισε,ανεξαρτήτως δυσκολιών.Πέρνα τες σαν νάναι  αέρας,σκέψου...
-Θα τις περάσω.Θα προσπαθήσω, τουλάχιστον.Το υπόσχομαι.Είμαι γνήσιο παιδί της Φωτιάς.Πέφτω πάντα μαχόμενη.
Όσο για τις εναλλαγές συναισθημάτων μου,δεν είναι ούτε η άνοιξη,ούτε κάποια συνηθισμένη ψυχολογική διεργασία βιβλίων τσέπης ή αλμπάνικης διάγνωσης.Είναι μια βαθιά,πολύ βαθιά αναγεννητική διαδικασία.Το κατάλαβα, πριν κάν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο & ευγνωμόνησα κοιτάζοντας ψηλά & μέσα μου ταυτοχρόνως.
Όπως καθόμουν το πρωί κι έπινα τον καφέ μου,απ' το παράθυρο έμπαιναν μυρωδιές & ήχοι λογιών λογιών,φρεσκοποτισμένο χώμα,ανθισμένα λουλούδια,κορμοί δέντρων,απλωμένη μπουγάδα,τιτιβίσματα πουλιών,μηχανές αυτοκινήτων,ζουζουνίσματα εντόμων,ο αχός της πόλης...
Κάποτε μπορεί να με ενοχλούσαν όλα αυτά που σηματοδοτούν  ύπαρξη ζωής,είναι σκληρό να σου θυμίζει η φύση κάτι, που μανιωδώς προσπαθείς ν'αρνηθείς.(Δεν είναι τυχαίο που μοναχικοί άνθρωποι βγαίνουν στα μπαλκόνια και ουρλιάζουν στα παιδάκια που παίζουν.Ενοχλεί πάντα η ύπαρξη αυτού που φοβηθήκαμε  να κάνουμε)...
Καλωσορίζοντας λοιπόν όλα αυτά τα "μικρά" σημαντικά της ημέρας το κατάλαβα,το ένιωσα το θυμήθηκα.Είχα ξανανιώσει κάποτε,πολύ παλιά... έτσι, τότε που διψούσα να ανακαλύψω τον Κόσμο.
-Αυτό έχω,μονολόγησα,αρχίζω ξανά να Ζω.
Τα μόριά μου,τεντώνονται ναζιάρικα ξυπνώντας από βαθύ λήθαργο ετών,τα νιώθω & παραξενεύομαι.Μα τι στο καλό,είχα ξεχάσει να αναπνέω;Εισπνέω αγάπη κι εκπνέω το ίδιο.
-Δοκιμή.
-Έγινε.Ναι,έτσι είναι.
-Δεν μπορεί.Με είχαν πει ονειροπόλα
-Άστους να λένε.Εμείς μόνο γνωρίζουμε να κάνουμε τα όνειρα πραγματικότητα.Αλχημιστές της ζωής είμαστε μωρό μου.
(συνεχίζουμε...επ'άπειρον)
@Φιλιέττα