ταξίδι...στο κέντρο μου

Ταξίδι στο Κέντρο μου.Όχι και τόσο εύκολο.
Πολλά πλακόστρωτα,μοτίβα
Σήμερα τα δίδαξα στα παιδιά...
-Μοτίβο είναι ένα επαναλαμβανόμενο σχέδιο.
-Μάλιστα κυρία,το δέχτηκαν εκείνα...
Κανένα δε μου είπε ότι "δεν" του αρέσουν οι επαναλήψεις...
-"Ο Θεός δεν επαναλαμβάνεται" ακούγεται μια φωνή μέσα μου.
-"Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως" την αντικρούει μια άλλη που δε χωνεύω καθόλου
Με ανακουφίζει η πρώτη,αυτή θέλω,με κάνει να ζω,να ελπίζω,να αναπνέω...
Πάντα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση,στο μέτρο κι αυτό όλο το χάνω.Χαίρομαι να επαναλαμβάνονται αυτά που μου δίνουν ευχαρίστηση,τρέμω στην επανάληψη των λαθών μου.
Μην έχει γενικευθεί σαν νόσος ο φόβος;Πόνος και φόβος,μεγάλα ρεμάλια,ύπουλα.
Παρατηρώ. Αμφισβητώ.Ξανά και ξανά και ξανά...
Κοιτάζομαι.Απορώ πώς κάνω ποδήλατο με τόσο κοντά χεράκια,μια σταλιά έχουν γίνει.Μα τι έπαθα,εσωτερικό κρυοπάγημα σε εκδήλωση άνω άκρων;..
Αντιθέτως τα πόδια μου τεράστια, μακριά...να τρέξουν,να φύγουν υστερικά από το σώμα μου,απ'όλα. άνευ διακρίσεως καλού-κακού...να με διαμελίσουν.Μπας και γίνομαι η μισή Τιραμόλας;
Κόσμος πολύς.Μοτίβο κι αυτό;
Να περνάς τους ανθρώπους για επαναλαμβανόμενα σχέδια,μη δίνοντας σημασία στη μοναδικότητα του καθένα τους.Μάζα να τους κάνεις...
-Η ταχύτητα φταίει,σκέφτομαι,γι αυτό την έβαλαν στη ζωή μας,για να μην έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε ο ένας με τον άλλο για το πώς νιώθουμε,τι χρειαζόμαστε.Η φράση "σε έχω ανάγκη" να θεωρείται αδυναμία,υπέρτατη αμαρτία,αναπηρία.
Απάθεια.Αδιαφορία.Σκύλλα και Χάρυβδη των σωθικών μας.
Μα... η Ζωή είναι έκφραση,ένωση.Είναι κίνηση!!!
Τρέχω...Θα πάρω το Κύπελο στα σίγουρα...
-Θα τερματίσω,για την Φιλιέττα ρε γαμώτο...φωνάζω.
(άκαιρη & άκυρη δήλωση,συντροφικό φάουλ,σφύριγμα διαιτητή + δάσκαλε που δίδασκες...)
Διψάω... και το κύπελο μου φαίνεται άδειο,χωρίς χέρια,πώς να φτάσω στην Πηγή;
-Λίγο νερό...βρε...
-Είσαι καλά;ακούγεται η φωνή που  πάντα με επαναφέρει στην πραγματικότητα λειτουργώντας σαν απαλό χαστουκάκι για να ξυπνήσω από νάρκωση.
-Διψάω...,επαναλαμβάνομαι, σαν το μοτίβο που σιχαίνομαι ή σαν μια ανάγκη που θεωρώ ότι δεν ικανοποιείται;
-Μη μου δώσεις ξίδι(σκέφτομαι),μα πώς μου ήρθε τώρα στο μυαλό ο Ιησούς του Τζεφιρέλι να τρώει σύκα παρέα με τον Ιούδα;
Και τότε η Φωνή,γίνεται γέλιο πηγαίο & παιχνιδιάρικο,λες και διάβασε στη σκέψη μου το πιο καλό ανέκδοτο.Με παίρνει αγκαλιά,τυλίγοντας σαν μανδύας όλο το αφυδατωμένο σώμα μου και προχωράει προς στη θάλασσα.
 Στο πρώην άδειο Κύπελο βολτάρουν χαρούμενα, άνθη νερατζιάς.Αναδύουν ένα μαγευτικό άρωμα  αναγέννησης,πληρότητας.Άνοιξη.
-Άνοιξε,ψιθυρίζει στο αυτί μου μια άλλη φωνή,μοιάζει με τη δική μου.
Καθώς τα πόδια μου αρχίζουν να χαλαρώνουν μέσα στο νερό, παρατηρώ τα μπουμπουκάκια να μεταλλάσσονται,να ζωντανεύουν & ν'αποκτούν υπερφυσικές δυνάμεις...κλείνοντάς μου με νόημα το μάτι ;-)

@Φιλιέττα