tears of color

 

 Κι είναι αυτή η ώρα...

του κόμπου στον λαιμό...

Μια αδικία που μπλέκεται,

μια αχαριστία που διαχέεται

με έπαρση

παίρνοντας τη μορφή εξουσίας.

ANNA TAUT

 

Κι είναι αυτή η ώρα...

που θέλεις να ακούσεις

ένα απλό

απέριττο

ουσιαστικό

"Θα τα καταφέρουμε μαζί"!

Κι είναι αυτό το "μαζί"

που σε κάνει να ξαναπαίρνεις 

μιαν ανάσα...

Κι αν δεν το ακούσεις,

την καθορισμένη στιγμή,

το συγκεκριμένο λεπτό...

μια αόρατη κατάρα το μετατρέπει

σε παράπονο...

και το παράπονο σε λυγμό..

ANNA TAUT

 

Κι ύστερα ακολουθεί 

μια χαοτική πορεία

από το τιμόνι κυλάει σε ένα ακουστικό

από το ακουστικό γυρεύει μια μάνα,

να γύρει στον ώμο της

να απορροφηθεί

από την ποδιά της

που μυρίζει

φρεσκομαγειρεμένο φαγητό.

Κι αν δεν τη βρει ούτε κι αυτή...

πέφτει στάλα στάλα

πάνω σε ψυχρά πλακάκια..

ANNA TAUT

 

Μένει εκεί,

μακριά ...

ξένο πια αναφιλητό

ασυνάρτητο παραμιλητό

Ένα τεράστιο κενό...

Ένα "γιατί" μια απορία

που τη συνέθλιψε ένα "έτσι"...

& μόνη

νa τ' αλλάξεις...

δεν μπορείς,

αφού τα "έτσι"

μόνο με το "μαζί"

εξαφανίζονται.

@Φιλιέττα Μιχαλακάκου