Η κυρά της απόγνωσης

 "Όλοι με χαρακτηρίζουν "θλιβερή"

θλιβερή,αλλά ευγενέστατη

Είμαι σαν...σαν πράσινο τσίλι,

πικρή,αλλά νόστιμη

 Ω!"Κυρά της Θλίψης" μου

 "Κυρά της Απόγνωσης",

οδήγησέ με στον ποταμό των αδιάκοπων δακρύων.

Κι εκεί σκέπασέ με με το παρηγορητικό σου σάλι,

αλλιώς θα πεθάνω από την ψυχρή παγωνιά της άδικης μοναξιάς.

Γιατί εσύ με νοιάζεσαι,με καταλαβαίνεις

Νιώθεις κι εσύ τα άγρια συναισθήματα της εκδίκησης,του μίσους,

που θεριεύει ο φόβος ανάκατος με τον πόνο μέσα μου.

Κι εγώ σε αγαπώ...γιατί σου μοιάζω.

Επιθυμείς όμως όλο και περισσότερο χώρο μέσα μου

"Κυρά της Απόγνωσης" 

"Κυρά της Θλίψης"...

σου έδωσα ύπαρξη.
Τι άλλο θέλεις;
Θέλεις..κι άλλη θλίψη να πάρω...κι άλλη  πίκρα

κι άλλον πόνο κι άλλο κι άλλο! 

Quieres… más!!!

 @Φιλιέττα ...
Σε ελεύθερη "ανάλυση"  οι στίχοι του κλασσικού τραγουδιού “La llorona”.Συνθέτης του είναι ο Μεξικανός Jose Alfredo Jimenez. Η απόδοσή του τραγουδιού από την Chavela Vargas, είναι πραγματικά συγκλονιστική.Το άκουσα για πρώτη φορά παρακολουθώντας την ταινία με τη ζωή της Frida,στη σκηνή που μαθαίνει πως ο άντρας της την είχε απατήσει με την αδερφή της...

Ο θρύλος της La Llorona -στα ισπανικά η θρηνούσα Γυναίκα-, είναι ένα μέρος της ισπανικής κουλτούρας από την εποχή των κονκισταδόρων.
Το ψηλό, λεπτό πνεύμα, λέγεται ότι ήταν ευλογημένο με φυσική ομορφιά και είχε μακριά μαύρα μαλλιά. Φορώντας ένα λευκό φόρεμα, περιπλανιέται στα ποτάμια και στα ρυάκια, θρηνώντας τη νύχτα.Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πως ο θρύλος της La Llorona ξεκίνησε ή, από που προέρχεται.Αν και οι ιστορίες ποικίλλουν από πηγή σε πηγή, ένα κοινό νήμα είναι ότι είναι το πνεύμα μιας καταδικασμένης μητέρας που έπνιξε τα παιδιά της και τώρα στην αιωνιότητα τα ψάχνει σε ποταμούς και λίμνες.
Η La Llorona, βαφτίστηκε «Μαρία», γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια σε ένα ταπεινό χωριό. Αναπάντεχη η ομορφιά της, προσέλκυε την προσοχή τόσο των πλούσιων όσο και των φτωχών ανδρών από όλες τις γυναίκες της περιοχής.
Ένας άλλος θρύλος λέει ότι η La Llorona ήταν μια γυναίκα γεμάτη ζωή και έρωτα, που παντρεύτηκε έναν πλούσιο άνδρα ο οποίος τη γέμισε δώρα και προσοχή. Ωστόσο, οταν εκείνη του χάρισε δύο γιους, ο ίδιος άρχισε να αλλάζει, έγινε γυναικάς και έπινε αλκοόλ, συχνά αφήνοντας την για μήνες μόνη της χωρίς να νοιάζεται πια γι αυτήν.
Ένα βράδυ, ενώ η Μαρία ήταν βόλτα με τα δύο παιδιά της σε ένα σκιερό μονοπάτι κοντά στο ποτάμι, ο σύζυγός της ήρθε με άμαξα έχοντας δίπλα του  μια άλλη γυναίκα. Σταμάτησε και μίλησε στα παιδιά του, αλλά αγνόησε τη Μαρία, και στη συνέχεια έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Μετά από αυτό η Μαρία βρέθηκε σε φοβερή οργή, και στράφηκε σε βάρος των παιδιών της και τα πέταξε στο ποτάμι.Βλέποντας ότι εξαφανίστηκαν κάτω από το ρεύμα, συνειδητοποίησε τι είχε κάνει και έτρεξε για να τα σώσει, αλλά ήταν πολύ αργά. Η Μαρία έπεσε σε απαρηγόρητη θλίψη, και έτρεχε στους δρόμους ουρλιάζοντας και θρηνώντας. 
Η όμορφη La Llorona τα θρηνούσε μέρα και νύχτα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν έτρωγε και περπατούσε κατά μήκος του ποταμού με το λευκό νυφικό της, ψάχνοντας για τα αγόρια της - ελπίζοντας ότι θα επιστρέψουν σε αυτήν.
Εκλαιγε ασταμάτητα, περιπλανώμενη στις όχθες του ποταμού και το φόρεμά της ήταν λερωμένο και σχισμένο. Συνέχιζε να αρνείται να φάει, μέχρι που έμοιαζε με σκελετό. Τελικά πέθανε στις όχθες του ποταμού.
Λίγο καιρό μετά το θάνατό της, το ανήσυχο πνεύμα της, άρχισε να εμφανίζεται στις όχθες του ποταμού Santa Fe όταν έπεφτε το σκοτάδι.
Εκτος της παιδοκτονου Μήδειας (η τραγωδια του Ευριπίδη και ο μύθος έλεγε οτι, ο Ιάσων προδίδοντας την γυναίκα του Μήδεια και τα παιδιά του λαμβάνει σε γάμο την Γλαύκη την κόρη του Βασιλιά της Κορίνθου, Κρέοντα. Η δε Μήδεια προκειμένου να εκδικηθεί στέλνει δηλητηριώδη δώρα με τα οποία φονεύει τόσο την νύφη όσο και τον πεθερό, στη συνέχεια, αφού σφάζει τα ίδια της τα παιδιά Φέρητα και Μέρμερο, προς απέραντη λύπη του προδότη συζύγου της, με την βοήθεια άρματος που το σέρνουν πτερωτοί δράκοντες, απέρχεται στην Αθήνα), η La Llorona μοιάζει πολύ, με την αρχαία ελληνική ιστορία της δαιμονικής Λάμιας που είχε σχέση με τον Δία. Η Ήρα, η γυναίκα του Δία, όταν έμαθε για την σχέση, ανάγκασε τον Δία να την εγκαταλείψει τη Λάμια και τη τιμώρησε αναγκάζοντας την να φάει τα παιδιά της. Από ζήλια για την απώλεια των παιδιών της, η Λάμια κυνηγάει παιδιά και τα καταπίνει.

Στην μυθολογία απεικονίζεται άριστα σε τι βαθμό μανίας και αγριότητας μπορεί να φθάσει όχι μόνο η απατημένη σύζυγος ,αλλά και όλοι μας,αν αφήσουμε τον πόνο να μας κυριεύσει και να μας οδηγήσει σε απόγνωση και  παραφροσύνη.Είναι τότε που τα κατώτερα συναισθήματα μας κάνουν έρμαιό τους παραβιάζοντας την ιεραρχία κατά την οποία το πνεύμα μας θα πρέπει να έχει τον πρωταρχικό λόγο.Λέγεται πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτιο που τρωγεται κρύο...αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, θα δούμε εκ των εμπειριών μας πως αυτό το κρύο πιάτο,μέχρι να το σερβίρουμε, θα έχει μεταμορφώσει εμάς σε παγοκολώνες...Η θεραπεία κατ'εμένα κι η μόνη λύση είναι η συγχώρεση.
Ναι,ξέρω...δεν είναι κι εύκολο,αλλά είναι η μόνη ενέργεια που δε θα αφήσει τις καρδιές μας να παγώσουν(ως γνωστόν τα "χρόνια κρυοπαγήματα" επιφέρουν ακρωτηριασμό).
Α!και κάτι άλλο...συνήθως τη μεγαλύτερη τιμωρία για όσους "ασεβούν" τη δίνει η ίδια η ζωή...οπότε;...
Οπότε (αυτοερωτοαπαντιέμαι σήμερα...) κρατάμε τα μαθήματα της ζωής,τα επεξεργαζόμαστε και συνεχίζουμε πιο έμπειροι και πιο δυνατοί,πιο σοφοί...με περισσότερη αγάπη & φυσικά ανιδιοτέλεια !!!
@Φιλιέττα Μιχαλακάκου

Πηγές:beatrikn.wordpress.com
            indianavera.blogspot.gr