μια χαρά...

Το μπακάλικο το πήρε η Χαρά κληρονομιά από έναν μπάρμπα της.
Σε ένα στενό δρομάκι στα Πετράλωνα το έβρισκες,καμιά σχέση με λιμοκοντόρικη delicatessen Κολωνάκι μεριά...
Μετά το πρώτο Μνημόνιο έβαλε και τέσσερα -πέντε τραπεζάκια κι έβγαζε και κανένα μεζέ,έτσι για τους αγαπημένους της πελάτες,τα φιλαράκια της,όπως μας αποκαλούσε.
Ήταν πολύ όμορφο κουτουκάκι,κουτσουνίστικο και μυρωδιαστό από μπαχαρικά που σε ταξίδευαν σε ανατολίτικες χώρες.Καθόσουν να πιεις το κρασάκι σου και χάζευες τα πράσινα ραφάκια που κρέμονταν πάνω από το κεφάλι σου,γεμάτα με λογής λογής καλούδια, πελτέδες,ελιές,παστουρμάδες,λουκάνικα,σαπούνια και κυρίως όνειρα.Άπειρα,αμέτρητα όνειρα που έκανε η Χαρά,άλλα με μυρωδιά πάπρικας,άλλα κανέλλας,άλλα με γαριφαλάκια και μερικά τολμηρά με μοσχοκάρυδο.Τελικά όμως τόσο τα όνειρα όσο κι η ίδια έμειναν παρατημένα πάνω σε ένα ράφι...(όπως λέει η καλή μας κοινωνία) ...
Ένα βράδυ -από εκείνα που νομίζεις ότι όπου να'ναι σου ΄ρχεται ο ουρανός σφοντύλι-(τι έκφραση κι αυτή για τις απότομες ανατροπές της ζωής !!!) πήγα στο μπακαλικάκι της Χαράς κι εκείνη μόλις με είδε,ήρθε και κάθισε δίπλα μου.
-Μόνη;με ρώτησε με συμπονετικό ύφος.
-Μόνη,της απάντησα.
-Το βλέπεις κείνο κει το πάνω- πάνω ράφι αριστερά;
-Το βλέπω,απάντησα, μα η αλήθεια είναι πως  ίσα που φαινόταν.
-Εκεί μέσα τον έχω.
-Ποιον;ρώτησα κι άρχισα να ανατριχιάζω στήνοντας με τη φαντασία μου σενάρια θρίλερ.
-Τον έρωτα...είπε και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο της.Εκεί τον έκλεισα,δεν πήγαινε άλλο, μεγάλη ασυνεννοησία.Μια χαρά είμαι τώρα.ήσυχη,γαλήνια.Και σήκωσε με μια απότομη κίνηση προς το ταβάνι τους ώμους της,διατηρώντας όμως τα μάτια της καρφωμένα στο πάτωμα.
-Γενικώς,της απάντησα μονολεκτικά.Και βγάζοντας έναν αναστεναγμό,εμφανώς ανακουφίστηκα,γιατί δεν άντεχα κι άλλη αναστάτωση εκείνο το βράδυ.
-Σε κυνηγάνε κοπελιά,σου τάζουν λαγούς με πετραχήλια,σε βάζουν στο τριπάκι να κάνεις όνειρα,σου μιλούν για ταξίδια,σπιτικά,παιδιά,σκυλιά,σε παίρνουν τηλέφωνο ανά 5 λεπτά,να δουν,αν είσαι καλά και μόλις τσιμπήσεις,τσουπ,αλλαγή πλεύσης."Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι",λένε.Σοφός ο λαός...
-Ε,δεν είναι όλοι έτσι...της απάντησα.Και δεν αφορά μόνο τους άντρες,κι εμείς δεν πάμε πίσω...
-Αχ καημένη μου,είπε η Χαρά και κατάπιε μονομιάς σαν σφηνάκι ένα ποτηράκι ρετσίνα.Καλή είσαι και του λόγου σου.Όλοι ίδιοι είναι.Θα το δεις,δυστυχώς.Πάντως εγώ,να,εκεί πάνω τον έκλεισα,τον σφράγισα.Να σου πω κάτι;ένα τελευταίο μυστικό;Ζήτα του κάτι,αν τύχει...που στο εύχομαι να βρεις έναν αληθινό άντρα,ζήτα του κάτι.Κάτι μεγάλο,κάτι μικρό και δες,παρατήρησε,αν θα στο δώσει,αλλά πρόσεχε και το πώς θα στο δώσει.Θα σε ειρωνευτεί;Θα τρέξει;Θα αρνηθεί;Θα κάνει ότι το ξεχνάει;Από εκεί θα καταλάβεις...
Και με αυτή την κουβέντα σήκωσε την ποδιά της,σκούπισε τα μάτια της και αργά,σχεδόν σερνόμενη ξαναμπήκε στην κουζίνα της...μονολογώντας επαναλαμβανόμενα τη φράση "μια χαρά...μια χαρά"
Με άφησε πιο προβληματισμένη απ'ότι με βρήκε.
Κάτι μικρό;Κάτι μεγάλο;Πόσο είναι το μικρό;Πόσο το μεγάλο;Έχουμε όλοι τα ίδια μέτρα;Ένας άνθρωπος που έχει απογοητευθεί 10 φορές -ας πούμε στη ζωή του-μπορεί να προσφερθεί με την ίδια ευκολία με κάποιον που έχει πονέσει 3 φορές;Η κοινή λογική θα έλεγε όχι,μα έχω γνωρίσει ανθρώπους που παρόλα τα χτυπήματα, συνεχίζουν να δίνονται ...Πόσο λοιπόν είναι το μικρό;Πόσο το μεγάλο;Μήπως αντιστοιχεί στο πόσο μεγάλη ή μικρή καρδιά-ψυχή έχουμε;Οι συλλογισμοί μου βρίσκονταν σε διαδικασία πολλαπλών οργασμών,ούτε σε στήλη του Cosmo... δεν αναφέρονταν τόσοι(αλήθεια...εκδίδεται ακόμη αυτό το έκτρωμα;)...
Μα, ύστερα, τελειώνοντας το λιλιπούτειο κατρουτσάκι μου,το βρήκα...!!!
Αχ! βρε Χαρά...το θέμα δεν είναι να ζητάς.Αν φτάσεις να ζητήσεις,ο έρωτας έχει μπει από μόνος του στο σεντουκάκι.Το θέμα είναι να σου προσφέρεται πριν ζητήσεις & να προσφέρεις πριν σου ζητηθεί...
Σε αυτή την περίπτωση ο μόνος που θα μείνει γκρινιάζοντας & τσιρίζοντας σαν κακομαθημένο παιδί στο ράφι... θα είναι ο εγωισμός μας.
Άντε στην υγειά μας ...κυρίως την ψυχική!
@Φιλιέττα