από το αντί στο επί...Μνημοσύνης

@Timothy Archer

Το τίποτα κι ένα κενό

αρχικώς..

άνευ λόγου & αιτίας.

Μια απουσία,μια φυγή

χωρίς εξήγηση...

Ένα βουβό,αόριστο "γιατί"

που πέφτει 

σε μονωμένο πάτωμα

Άηχο,άψυχο...

Ανύπαρκτο...

Άφιλο & φυσικά ανέραστο.

Το νιώθεις...αλλά δεν το καταλαβαίνεις.

Σαν ψυχρό παγωμένο αεράκι

τρυπώνει σαν κλέφτης

από το λαιμό του χοντρού σου πουλόβερ

και κατηφορίζει με μίσος...στη σπονδυλική σου στήλη...

Κρύο,νεκρό...

Ζήλεια;Κακία;

Όλες τον ίδιο νεκρικό προσβλητικό αέρα εκπνέουν..

Έναν βρομερό,επιθανάτιο ρόγχο...

Και φαίνεται εκεί στο κέντρο του ματιού τους,

αν προσέξεις,

ένα μπαγιάτικο αποτύπωμα

σήψης.

Ψευδοπερήφανες σάπιες μούμιες,

αλληλοκατηγορούμενες κι αντιδικούμενες

 για την καλύτερη σαρκοφάγο.

Αρκεί να έχεις υπομονή

σύνεση και κρίση...

να ξεδιαλύνεις,να ξεδιαλέξεις..

όσα σπαρταρούν από ζωή.  

Κι έρπονταν και τρέφονταν

από τη δική σου αυτόφωτη αύρα.

Τόσο καιρό που περπατούσες

με τις Πανδώρες

χέρι-χέρι...

Ώσπου σε λύτρωσε η Ελπίδα.

Eυτυχώς...

εστερείτο φωτογένειας.

@Φιλιέττα Μιχαλακάκου