Βροχή μου ...

 Το άκουγα στο ραδιόφωνο.
Με κινηματογραφική χάρη περνούσα,ανάμεσα από σταματημένα -λόγω νεροποντής-αυτοκίνητα Έβλεπα ανθρώπους να διαφωνούν για το,αν άναψε πράσινο ή κόκκινο φανάρι & να βρίζουν για τους πλημμυρισμένους δρόμους.
Ειδήσεις στο ραδιόφωνο, ηλίθιες δηλώσεις,που διαβεβαίωναν ότι όλα λειτουργούν τέλεια στη χώρα μας,αλλά καλά θα κάναμε να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας.Γελούσα με μια γιαγιά που αγριοκοιτάζοντάς με πέρασε από μπροστά μου, σέρνοντας ένα παραφορτωμένο καροτσάκι λαϊκής.Φωτογράφιζα έναν κύριο που οδηγούσε μηχανάκι κρατώντας ομπρέλα...
Άνθρωποι απότιστοιΜερικοί.Τόσο ερημικοί,αποξηραμένοι που κρύβονται κάτω από τεράστιες ομπρέλες.
Άνθρωποι βροχή.Άνθρωποι ποτάμια.Συνήθως αναλώνονται να χτίζουν φράγματα,πολλά φράγματα,τόσα...που τελικά αντί να κυλήσουν προς τη θάλασσα περνούν όλη τη ζωή τους αυτοπεριοριζόμενοι.
Κακώς.Κάκιστα.Τα ποτάμια με τα ποτάμια ενώνονται.
Αναρωτιόμουν κι αναρωτιέμαι,αν τελικά τα φρεάτια πρέπει να παραμένουν βουλωμένα...
Ίσως κάποιοι να επιζητούν το ρίσκο που φέρνουν οι βρώμικοι υπόγειοι χείμαρροι,έτσι καθώς ξεπετιούνται με δύναμική δυσωδία.
Χείμαρροι και χίμαιρες,πλάκα που έχει η γλώσσα μας...
@Φιλιέττα