Η αγάπη που βυθίζει στη λησμονιά...

Mελετώντας ένα κείμενο του Osho(να σας πω βέβαια ότι πρέπει να το έχω διαβάσει ίσα με 10 φορές,αλλά κάθε φορά που το διαβάζω το κατανοώ βαθύτερα)...μιλά περί αγάπης και πόσο τα έχουμε κάνει κουλουβάχατα....
Πόσο;...χμμμ Το παρακάτω ποίημα το περιγράφει ...

«Μη μου μιλάς για την αγάπη σου»...

Μη μου μιλάς για την αγάπη σου, την γνωρίζω πολύ καλά, Την έχω νιώσει στο βλέμμα σου και στο χτύπημα του βούρδουλα σου, Και ακόμη πιο καλά στη φωνή σου. Μη μου μιλάς για την αγάπη σου, αυτή κυλάει με τέτοιον τρόπο, Που με κατάπιε ολόκληρη μέσα στην πυρωμένη της ένταση. Αλλά κάποιες ουλές δεν έχουν κλείσει, η φλόγα της αγάπης σου μου έδωσε τα πάντα, Και κατέκαυσε το μυαλό μου.    Η ασφάλεια της αγάπης σου σκότωσε τον πατέρα μου, Το δώρο της αγάπης σου με σημάδεψε με ένα εξώγαμο παιδί. Ως απόδειξη της αγάπης σου με έκλεισες στην φυλακή, Το τραγούδι της αγάπης σου  με έκανε άφωνη, Δεν μπορώ να ξανατραγουδήσω, δεν υπάρχω πια, Η αγάπη σου με βύθισε στη λησμονιά....

-Kαι πώς βυθιζόμαστε στη λησμονιά;...
Α,αυτό είναι από τα λίγα που μέχρι τώρα έχω καταφέρει να κατανοήσω...Στη λησμονιά βυθιζόμαστε εκτελώντας πράξεις που μπορεί να ευχαριστούν τους άλλους,αλλά είναι αντίθετες με τα δικά μας "θέλω"...
-Και πότε κάνουμε πράξεις που ικανοποιούν τους άλλους,αλλά είναι αντίθετες από εμάς;Όταν υπάρχει αγάπη,συντροφικότητα,σεβασμός,φιλία;...no no no...θα το θέλαμε,αλλά δεν είναι έτσι...Περί κυριαρχίας ο λόγος...Κι όπως λέει ο Osho,όταν εμφανίζεται η κυριαρχία ...η αγάπη παίρνει τις βαλίτσες της και μας χαιρετάει μαζί με όλα τα θετικά συναισθήματα...
Παρατηρώντας μας/με λοιπόν...διακρίνω ξεκάθαρα στις μεταξύ μας σχέσεις παιχνίδια κυριαρχίας και κατοχής...Δεν ξέρω για εσάς,αλλά εμένα μου μοιάζουν με άκαρπα εδάφη με ερήμους, όπου τίποτε δεν μπορεί να φυτρώσει.Πώς να αναπτυχθεί κάτι χωρίς ελευθερία;Κι αν...κι αν ...ερωτώ επιθυμώ να γίνω ελεύθερη,πώς γίνεται να στερώ την ελευθερία από τους γύρω μου;από την αδερφή μου;από το γιο μου;από τις φίλες μου;από το σύντροφό μου;
Εδώ βέβαια έρχεται μια άλλη μεγάλη συζήτηση...
-Τι είναι ελευθερία;...Εμ δεν πάει μόνη της γι αυτό τρώμε πολλοί από εμάς τα μούτρα μας στο διάβασμα και στην πρακτική...
Πάει μαζί με τον σεβασμό στην Προσωπικότητα του άλλου...Κι εδώ
 έρχεται κι άλλη μια μεγάλη συζήτηση περί Προσωπικότητας...
Και σας έχω κι άλλα νέα...Προσωπικότητα δεν είναι το πόσο μάγκας,έξυπνος ή δυναμικός είσαι...αλλά -θα προσπαθήσω να το πω όσο πιο απλά γίνεται-το πόσο έχεις καταφέρει να βρεις και να εξελίξεις ψυχοπνευματικά τον εαυτό σου....Και τι σημαίνει να εξελιχθείς ψυχοπνευματικά;Χμ...(και πάλι θα το περγράψω υπεραπλουστευμένα)να έχεις δει-χωρίς να πάθεις εγκεφαλικό- τα "στραβά" σου...και να τα έχεις μετουσιώσει σε θετικά...
Τουτέστιν- γιατί σας έκανα λίγο μπάχαλο,μη νομίζετε...έτσι κάπως είμαι κι εγώ...-Σκοπός:"Ενισχύω την ελευθερία του άλλου με σκοπό να τον βοηθήσω να εκδηλώσει μια εξελιγμένη  προσωπικότητα(αρετές) κι όχι ένα έκτρωμα(εγωισμός,πάθη,....) που νομίζει ότι είναι η προσωπικότητά του.Φυσικά το ίδιο ακριβώς κάνω και για τον δικό μου εαυτό".... 

"Η ελευθερία  πρέπει να είναι σεβαστή πάση θυσία. Αυτή είναι η όραση της "Τάντρα" λέει ο Osho...

Για παράδειγμα, παρατηρήστε πώς κάνουμε έρωτα(αν κάνουμε(;)...να το πω σεξ;...νομίζω έχουμε πέσει πολύ πιο κάτω κι από αυτό...) στο δια ταύτα,είστε σίγουροι ότι υπάρχει και κάποιος άλλος δίπλα σας;ή είστε μόνοι σας με τις φαντασιώσεις σας;Αν δεν υπάρχει ψυχική επαφή το όλο concept καταλήγει σε ένα σεξοπαίχνιδο εντολών και εκτελέσεων,άνευ ουσίας.Θα μπορούσε στη θέση του παρτενέρ να ήταν μια πλαστική κούκλα ή ένας δονητής...
No! no! no!...δεν είναι γύρισμα φθηνής τσόντας ο έρωτας,είναι ψυχοπνευματική ένωση που εκδηλώνεται και σε αυτό το επίπεδο το υλικό.Και μια τέτοια ένωση προϋποθέτει σεβασμό και ελευθερία.Θα τολμήσω να πω και αγάπη (ως προς τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας,πάνω μας,κάτω μας ) και ιερότητα.Δε χρησιμοποιούμε τον άλλο για να υλοποιήσουμε τις φαντασιώσεις μας...τον ακουμπάμε ως ...πώς να σας το πω...ως εύθραυστη οντότητα...κι όχι ως κρέας...

Στους περισσότερους θα φανούν "κουκουρούκου" αυτά που γράφω.Χαίρομαι μα και λυπάμαι γι αυτό.Χαίρομαι γιατί είχα την ευλογία να ανακαλύψω ότι τελικά ανήκω σε μια μειονότητα που ίσως κάποια στιγμή μεταλαμπαδεύσει στον Κόσμο πώς να γίνει Ανθρώπινος -ακόμη κι αν τώρα μερικοί μας λένε ξενέρωτους,ufo,ρομαντικούς,unfuckable- etc etc.Και λυπάμαι ταυτόχρονα που τόσοι συνάνθρωποί μου εξακολουθούν να ζουν ως Νεάτερνταλ.
Λέτε να ζούμε στον πλανήτη των πιθήκων;...χμμμ θα δείξει....

@Φιλιέττα