βορά στα όρνεα...

Πριν επτά χρόνια ήταν που σαν πληγωμένο σπουργιτάκι είχα τρέξει να σε βρω στο γραφείο σου στο Κολωνάκι.Κι εκεί με περίμενε η μεγάλη ζεστή αγκαλιά σου...να με κρύψει από το "χτύπημα",να μου πει λόγια παρηγορητικά...να με οδηγήσει σε ανθρώπους που θα με βοηθούσαν...Και το έκανες.Με βοήθησες να ορθοποδήσω,να τα γκρεμίσω όλα και να ξαναρχίσω.
"Daddy" σου είχα πει,γιατί για εμένα υπήρξες δεύτερος πατέρας μου...σε ευχαριστώ.Κι εσύ χαμογελώντας με φίλησες και μου είπες πως όλα θα περάσουν.
Με έγραψες και στο HAU για να κάνω το πανάκριβο μεταπτυχιακό μου,μιας και μπαινόβγαινα στους χώρους των "υψηλών κοινωνικών γνωριμιών" κι "ήταν απαραίτητο",είπες.Ανέλαβες όλα τα έξοδα..."Θα βοηθήσω το παιδί"...δήλωσες στη μάνα μου."Έχει ανάγκη το παιδι,είναι ευαίσθητο"..Κι εγώ απορούσα...πώς ενας καλοαναθρεμμένος κύριος της Εκάλης μπορούσε να είναι τόσο προσιτός και δοτικός...
Κι όταν πήρα το μεταπτυχιακό χάρηκες...γιατί είχες συντελέσει στη μόρφωσή μου...
Πριν λίγο όμως έμαθα...ότι χάθηκες...μόνος σου...στο Σούνιο.Κι εγώ πού να βρω μαύρα πανιά τώρα να ανοίξω;για να θρηνήσω την απώλειά σου;
.Πολλά "γιατί" έχω daddy...πολλά "γιατί";Γιατί δε μου είπες τίποτε;Γιατί δε ζήτησες βοήθεια;Γιατί έφυγες;Γιατί φεύγετε όλοι εσείς που αισθάνεστε;
Γινόμαστε κάθε μέρα ολο και πιο λίγοι....Μας εξαφανίζουν.Και μένουν ολοζώντανα να μας κοιτούν θραμβευτικά και αφ'υψηλού μόνο άνθρωποι-ζόμπι που απλά κινούνται μηχανικά,χωρίς ίχνος συναισθήματος...Kι εμείς οι λίγοι πετιόμαστε οικειοθελώς να μας φάνε τα σκυλιά,μπας και χορτάσουν άνθρωπο και ξαναθυμηθούν ποιοι είναι...
Γιατί;....
Γιατί δε με άφησες να σου πω ότι σε αγαπώ;Ότι σε ευχαριστώ;
Σε παραδίδω λοιπόν στους Αγγέλους...Εκεί τουλάχιστον δε θα ξαναπληγωθείς ποτέ κι ούτε θα ξανανιώσεις απόγνωση & μοναξιά...
Δε θα το επεξεργαστώ αυτό το κείμενο...θα το δώσω έτσι στη βορά των όρνεων του internet.
Φάτε τον αναίσθητα θηρία.

Τιμήστε τον ευγενικές ψυχές..

@Φιλιέττα Μιχαλακάκου