u...me...& a lonely "we"

Δυο αδειανά χωρίς οδηγούς παιδικά αυτοκινητάκια

περιμένουν ...

Ίσως και να μη χωράμε πλέον μέσα τους...

μεγαλώσαμε βλέπεις, πώς να μπούμε μέσα σε οχήματα που δε θα υπακούουν σε λογική;

Πάντα ήμουν η πιο sentimental ...η ρομαντική...

έτσι πάρκαρα τελευταία δίπλα σου,το μικρό χίπικο αυτοκινητάκι μου.

Μπορεί κι από την ταραχή να σε χτύπησα και λίγο..εκεί  πίσω στο φτερό...που είχες τρακάρει πρόσφατα και πληρώνεις ακόμη για να φτιάξεις το μερεμέτι...

-Τι θα πει ο κόσμος;  ίσως να σκέφτεσαι...

Πάντα αυτή η φωνή...μας αφήνει το παιχνίδι στη μέση.

Αν...αν... σκεφτόμουν σήμερα..

αν εγώ ήμουν εσύ...τα ίδια με εσένα θα έκανα...

στο...εμείς...όμως

πότε τελικά θα πάμε;