Are We All Mad?

Φοβισμένοι τρέχουμε άτακτα,χωρίς κρίση & λογική,χωρίς συναίσθημα.Τελικά τι μας έχει μείνει;Μήπως ζούμε όλοι μια ομαδική παράνοια;Ερωτευμένοι που δεν ζουν μαζί...Κι άλλοι ζουν μαζί μόνο από συνήθεια ή από συμφέρον...Σήμερα φώναξα "τετέλεσται"...αλλά και το "ήμαρτον" θα ταίριαζε...

Ζομποποιούμαι έχοντας μια καρδιά ορθάνοιχτη.Πώς μπορεί να γίνεται αυτό;Σαν μια μυστική συνωμοσία να έχει βαλθεί να με παγώσει,να μην αισθάνομαι,να μην νιώθω.

Ο φόβος του πόνου...μεγάλος εχθρός.Παγώνεις και δε νιώθεις πια τίποτα.Απλά αναπνέεις...Το βλέπω παντού να εξαπλώνεται δίπλα μου,σαν χολέρα...Κι όσο εισπνέω αγάπη...τόσο κάποιος θα μου κάνει μια πατητή αναισθησίας καταμεσής του κοινωνικού πελάγους...κι άντε πάλι απ την αρχή...

Πόσα αντισώματα πρέπει να αναπτύξω για να παραμείνω Άνθρωπος βρε αδερφέ...αλλά και να μην τρελαθώ;Λεπτή ισορροπία...

Στο βάθος της γειτονιάς μου ακούγεται χαλί τζαζ μουσικής...Έχει πλάκα αυτό το "τσίρκο"...κάποια ζωάκια προσπαθούν να κρατήσουν ένα πολιτιστικό επίπεδο...στη χώρα της Ούγκα Μπούγκα,στον πλανήτη του "Δήθεν κάποτε ζήσαμε"...